Ja, ik schei ermee uit. Het is mooi geweest. De fut is eruit, gezien de logpauze(s), altijd een veeg teken bij webloggers. Bij gelegenheid van de blogrevival, een mooi initiatief, heb ik het nog even geprobeerd, je weet tenslotte nooit en inspiratie zit in een klein hoekje, maar het ging niet van harte. Inmiddels kwam er ook geen kip meer lezen, en nu ik erover heb nagedacht weet ik het zeker: www.serendips.eu, weblog sinds 2003, gaat sluiten.

Het is niet dat ik niets meer te loggen weet, integendeel. Maar twee is te veel. Ik dacht eerst op de andere site het dagelijks leven te loggen en hier 'wat verder ter tafel komt', maar dat werkt niet. Mijn dagelijks leven zit vol met 'wat verder ter tafel komt', ik had het kunnen weten, en dat laat zich niet splitsen.

Daar komt bij dat volgens R, zoals bekend de fijnste en liefste webmaster van het gehele universum (en ver daarbuiten), de techniek achter dit log verouderd is. Kan echt niet meer. Zó 2007. Nu kan hij het hele systeem wel omgooien, want naast de fijnste en liefste is hij tevens de bekwaamste webmaster van het gehele universum (en ver daarbuiten), maar dat is een berg werk en heeft alleen zin als ik zeker wil doorgaan.

Nou, na rijp beraad niet. Ik log elders, wie daar de url nu nog niet van heeft maar wel wil hebben, kan mij mailen, en dat was dat.

De site blijft wel online staan, want dankzij R draagt zij nog dagelijks bij aan het geluk en welzijn van vele onbekende googelaars op zoek naar de enige juiste manier om van een zakdoek een muis te vouwen, muis vouwen van zakdoek, zakdoekmuis, zakdoek muis maken en hoe maak je van een zakdoek een muis. Daarmee heeft serendips.eu in elk geval onsterfelijkheid verdiend. De rest is gezwam in de ruimte.

Zondag liepen we twintig kilometer mee met de Marche de l'Armée in Diekirch, net als voorgaande jaren. Deze keer regende het. De meningen zijn verdeeld over het aantal malen dat wij eerder al meeliepen. Vijf keer, zes, zeven keer? In elk geval hebben we enkele keren de veertig kilometer gelopen, R twee keer de twintig alleen en ik in mijn eentje de veertig twee dagen achter elkaar.

Stoer hoor. Maar dat was vroeger. Wie eenmaal heeft bewezen dat hij iets kan, moet dat niet blijven herhalen, dat werkt maar op de zenuwen van het publiek. Dus dat doen we niet meer.

Maar ik weet eigenlijk zo net nog niet of ik zelfs de twintig weer wil lopen. Het ging wel goed, en na afloop was ik niet moe ofzo. Ik ben best in vorm. Maar nu, in de loop van de avond, kan ik alleen nog met X-benen door het huis. Mijn kniespieren en -pezen willen alleen nog maar in X-vorm functioneren. Het lijkt wel of ze daarop vastzitten. Dat vind ik niks, een X.

Ik wil een O. O is me. Vanaf nu houd ik mij uitsluitend bij paardrijden, dan komt dat helemaal goed.

Ik ben er niet. Niet thuis. R houdt het fort en past op de katten en het huisje, terwijl ik even hier en daar in Nederland op bezoek ben.

Hij heeft toegezegd het kalm aan te doen in mijn afwezigheid, niet zoals de vorige keer dat ik even weg was, toen hij gauw het zwembad oprolde en de oude BBQ onder de voorhamer legde. Gewoon een paar dagen rustig achter de pc, de kalender bijvijlen en nog wat nieuwe features bedenken. Geen gezaag en gegraaf, ik wil hem langer houden dan vandaag.

Ziezo. Als internet nu op hem let, moet hij zich wel gedeisd houden.

Het gaat alweer een stuk beter met R. Niet langer klinkt hij als een alien, al is het geluid dat eruit komt nog wat onwennig, alsof hij nog nooit eerder gepraat heeft.

Omdat hij dacht wel weer naar buiten te kunnen maar wel zijn keel wilde beschermen, deed hij een fleecedasje om. Daarmee hield hij zich lekker warm, maar het staat zo midden in de zomer wel een beetje gek. Toen bedacht hij iets slims. Hij zou een coltrui aantrekken. Zo'n col heeft hetzelfde effect als een dasje maar valt niet zo op.

Ik stond paf. Ik wist niet eens dat hij een coltrui hád. Nooit aangehad in elk geval. Nu weet ik dankzij Herman Finkers wel dat een coltrui als je er totaal niet op verdacht bent opeens heel erg hip kan zijn en helemaal je dát, maar ik had mijn twijfels. R in een coltrui, hm, ik moest het nog zien.

Blijkt: het staat hem wel; hij ziet eruit als een gedistingeerde heer. En toch lief. Zelf moet ik zoals gezegd nog wel even aan hem wennen, zo.

Het is nog erger geworden, veel erger. Veel ernstiger dan ik vreesde. R is niet gewoon thuisgekomen met een R2-D2, hij is er zelf een geworden. Er komt nu alleen nog maar beep-beep en hiechiech uit, en als hij lacht een soort hoog giecheltje, waar hij dan zelf weer zo om moet lachen dat het allemaal nog aliener wordt.

Van hier naar Darth Vader, met zijn enge mechanische gezucht, is nog maar één stap.

Help. Waar vind ik een dokter die gespecialiseerd is in space invaders.

R is verkouden. Keelpijn, hoesthoesthoest, rochelrochel, en een basstem uit de onderste registers. Normaal gesproken heeft hij een aangename, redelijk lage mannenstem, maar nu lijkt hij nog het meest op C-3PO met nagalm. Dat kan nogal verontrustend zijn als ik er niet op verdacht ben, bijvoorbeeld als hij al een hele tijd niets gezegd heeft. Ik schrik me naar als er dan een droid achter me blijkt te staan die opeens begint te praten.

Verder mankeert hij niets, hij loopt gewoon rond, en maar goed ook. Als hij zich ook als C-3PO begint te bewegen is het eind zoek. Stel dat hij opeens thuiskomt met een R2-D2, of, horror! in een Darth Vader verandert.

Als het nog langer duurt, moet hij naar de dokter. Ik ben niet dol op antibiotica, maar als het erom gaat het heelal te redden mag een mens niet egoïstisch zijn.

Bij Sjoerd (voor mij na al die jaren eigenlijk nog steeds VanMan, een vorm van kortetermijnjeugdsentiment) een beschrijving van zijn schoolmeester, die De Witte van Zichem voorlas.

Zelf heb ik een dergelijke herinnering. Als juf van klas twee (of drie, jeugdsentiment is een vage gewaarwording en dient niet te worden vastgepind op exacte data) voorlas, waren wij kinderen medespelers in het verhaal. Ademloos luisteren. Wee de dag dat er een vervangster kwam. Zij deed haar best, maar aan het niveau van echte juf viel bij voorbaat niet te tippen. Hoe juf heette en welk boek het was, weet ik niet meer (jeugdsentimentprivilege is die details te onthouden waar de herinnering om draait en al het andere weg te laten), alleen dat de hoofdpersoon Rodrigo heette, wat door de vervangster helemaal fout werd uitgesproken. Kansloos. Het verhaal was op slag dood.

Zou het de ouwe dag wezen, dat ik dit sentiment, eh ... voel? Ik herlas laatst ook al een jeugdboek dat ik stuklas toen ik twaalf was, en een paardenboek dat toen mijn lijfboek was. De setting van dat jongensboek (Jim als detective, een arbeiderswijk in een Engels industriestadje) is nog steeds knap gedaan, maar het verhaal is kinderachtig, en dat paardenboek (Ponys en kleine paarden van Wouter Slob) is een eigenaardig boekje uit de beginjaren van het ponyrijden in Nederland, waar je weinig wijzer van wordt.

Ik heb zelf geen enkel jeugdboek meer (na ontelbare verhuizingen) maar dankzij google kon ik die twee boeken herlezen. Dat is goed. Nu weet ik het weer. Jeugdsentiment is niets voor mij.

Maar misschien kan ik toch een jeugdboek met een Rodrigo in de hoofdrol googlen. Kom ik er alsnog achter hoe dat afliep.

Na twee dagen weblogonthouding wegens de aanwezigheid van kleindochter (en haar ouders plus volgend-kleinkind-op-komst, al liet die zich nog niet horen want pas vijf weken geleden op touw gezet) bleek ik niet veel gemist te hebben. De meeste webloggers van mijn rondje hadden nog hetzelfde laatste logje online als voor het weekend, en dat in deze tijden van blog-revival (de die-hards die iedere dag present zijn en geen revival nodig hebben, niet te na gesproken). Omgekeerd ga ik er ook van uit dat niemand mij gemist heeft. We gaan dus welgemoed verder alsof er niets gebeurd is.

Nu ja, niets. I+R kregen wel de Blues Sisters over de vloer.

Dat gebeurt niet elke dag.

Ik zou dus eigenlijk alleen op dat andere weblog schrijven over het leven op het platteland enzo, dan hoefde ik de meer intellectueel ingestelde serendips-lezer daar niet mee lastig te vallen. Maar iemand uit die laatste categorie vroeg of het nou een beetje beviel, daar op die nieuwe locatie.

Dus ja. Ik kan er toch ook niet om gaan zitten liegen, of doen alsof het mij maar zozo lala aanstaat hier.

Er is geen ontkennen aan. Whoopee, hiephiephiep. Yes. En woorden van diezelfde strekking.

Ik weet niet hoe het de loglezers vergaat, maar zelf heb ik veel profijt van de blogrevival. Het schrijven van een nieuw stukje was aanleiding om een aantal oude logjes van serendips.eu weer eens te lezen en wat denkt u? Hartstikke leuk, die oude logjes. En nuttig ook.

Ik pluk daarvoor niet zomaar random wat uit het archief, dat is oeverloos en oninteressant. Nee, ik lees wat ik vorige jaren op deze datum geschreven heb. Dus het logje van precies een jaar, twee jaar, drie jaar etc. geleden. En hoewel ik dat alles zelf heb meegemaakt en zelf heb opgeschreven, is het vaak heel verrassend. 'Wát, is dat pas een jaar geleden, het lijkt wel vijf jaar'. Vooral nu we niet meer werken en verhuisd zijn, valt op dat de wereld en ons leven er toen heel anders uitzagen. Verder terug zie ik bijvoorbeeld dat het in 2005 eind mei ook al volop zomer was. Nuttig, daar ik vaak al niet eens meer weet wat voor weer het aan begin van de lopende week was, laat staan het afgelopen seizoen. Behalve dit jaar, gemakkelijk te onthouden want al drie maanden aan een stuk zonnig en droog.

Dus voor mij zijn die blogrevivalinitiatiefneemsters goed bezig geweest. Ik zie trouwens nu pas dat bij de revival het schrijven van een zogenoemd hetebrijlogje hoort.

Okee. Is makkelijk. De hete brij van serendips.eu is dat ik al maanden nog een ander weblog heb, waar ik hier niets over gezegd heb. Het gaat over paarden, bouwvergunningen en het leven op het platteland. Onderwerpen die de serendipslezer toch geen enkel belang inboezemen.

Ziezo, plicht gedaan. En de weblogster logt voort.

De blogrevival heerst, zie ik links en rechts, maar-wat-is-het. Dat is niet zo eenvoudig als het lijkt.

Om te beginnen: hoe spreek je het uit? Blogrevival, blogrevivalling [blog-rie-vai-vulling]. Na een paar keer oefenen komt het er vlot uit. Blogrevivalling blogrevival, tralalala, echt een riedeltje om te neuriën op een lange fietstocht of als je door het weiland loopt, op zoek naar een kwijt halster.

Fase twee is de betekenis. Het rijtje af. Wat een blog is, weet iedereen. Ja zeg, het is geen 2003 meer, het jaar dat ik begon. De rie, dat ben ik zelf, de I van I+R, met dichterlijke vrijheid. En vai is Italiaans. Via-vai, heen en weer, een goede beschrijving van het leven van een weblog. 'Up-down' had ook gekund, maar dat is al in gebruik voor twee soorten quarks.

Ten slotte. De vulling. Het moet ook ergens over gáán. Daar moet de weblogger voor zorgen, zoals mij regelmatig wordt duidelijkgemaakt door de lwvhhuevd (liefste webmaster van het hele universum en ver daarbuiten, maar zo'n afkorting spaart een hoop webruimte op de middellange duur): híj doet het programmeren en ík moet zorgen voor de content. De inhoud. De vulling.

Maar dan nu de Existenzfrage van het loggen. Is dat wel zo? In al die jaren bloggen is toch allang bewezen dat het nergens over hoeft te gaan? Je tikt wat, je overdenkt wat, je plaatst een foto van je kat, je zucht eens, en je hoopt dat er opbeurende reacties komen. Felicitaties op je verjaardag. Reacties die leuker zijn dan het logje dat je schreef. Weerwoord. Kortom. Leven.

En de-hemel-zij-geprezen mag dat in een weblog meer dan 140 karakters duren.

Daar de logpauze nogal voortduurt, vroeg iemand (1 persoon) zich af of het wel goed gaat met het serendips.eu-team.

Jazeker. Alles OK, de stemming zit er goed in, ook bij degene met de camera in de hand.

Serendips.eu houdt even logpauze.

Bijna vier weken geen internet, dat is niet niks voor een internetkat zoals ik. Providerprobleempje. Maar nu log ik weer, dus ik besta.

Ik woon hier nu bijna een maand, en ik moet zeggen, België bevalt me. Ik woon nu voorgoed samen met I+R (gelukkig hebben ze namen, zodat ik niet zover hoef te gaan als de kat van Remco Campert, die zijn personeel gewoon aanduidt met Rok en Bril). In het begin moest ik een paar dagen binnenblijven, I+R waren bang dat ik anders zou teruglopen naar L of de weg kwijt zou raken. Dat was ik niet van plan en ik ben niet dom, maar het was wel lief bedacht. Daarna mocht ik onder begeleiding in de tuin, heel interessant. Allemaal nieuwe geuren, en een hoop terrein om op rond te snuffelen, inclusief een uitgestrekt bos achter het weiland.

Inmiddels ben ik volledig huis-, tuin en buitenkat. Ik kan het huis in en uit wanneer ik wil, want I+R zijn altijd beschikbaar. Ik heb ook al gevochten, dat was erg leuk. Er is hier een dikke Siamees die dacht dat hij de baas was, maar hee, nu woon IK hier. De vlokken vacht vlogen in het rond, en dat waren allemaal beige vlokken, kan ik u verzekeren. Sinds die eerste keer zitten we dagelijks een poosje neus-aan-neus en dan maakt hij rare Siamezengeluiden. Ik denk dat we over een paar maanden wel uitgeknobbeld zullen hebben hoe de verhoudingen liggen.

Dat binnenblijven in het begin was nog wel leerzaam. Ik was dat niet gewend hè. Wist ik veel wat een kattenbak was. Er ligt hier in huis een groot vierkant stuk bruin gras op de vloer, dat graaft niet slecht, maar daar hadden I+R bezwaar tegen. De nacht erna probeerde ik het op het witte gras, waar ze ook een paar vierkante meter van hebben liggen, maar dat bleek ook niet de bedoeling. Intussen heb ik het kunstje afgekeken van die andere kat die hier woont, een te respecteren oudere dame, en nu gaat het mij goed af. Ik hoor I+R tenminste vaak klagen dat wij er met zijn tweeën wel weg mee weten en of ze niet beter het kattenvoer rechtstreeks in de kattenbak kunnen deponeren in plaats van het eerst in onze voerbakjes te doen. Dom mensengepraat, maar je vergeeft het ze, want aan hun voergedrag mankeert verder niets.

De eerste weken deden I+R in huis een groot aantal karweitjes, die ik vanaf de bank goed kon volgen. 'Het huisje inrichten', noemden ze dat. Stopcontacten aanleggen, gordijnen ophangen, kranen repareren. Nu het mooi weer is geworden zijn ze buiten bezig. Dat is ook leuk om te zien. R legde in een ochtend tijd de hele boomgaard om en een dag later had hij al die boompjes in stukken gezaagd met de kettingzaag. Daar mag ik niet dichtbijkomen. Verder lag er een heleboel rommel om het huis heen maar die hebben ze nu bijna allemaal opgeruimd. Attent van ze. Je wilt ten slotte niet je poten bezeren aan oud ijzer, kippengaas en scherpe stukken glas.

Dat buitengebeuren is dus erg belangwekkend, maar I+R weten ook van ophouden. Ze nemen geregeld pauze, met espresso en kopjes thee, en aan het eind van de middag zetten ze er een punt achter.

En dan komt het deel van de dag dat mij eigenlijk het meest aanstaat. België, ik zeg: j'y suis, j'y reste.

Alles goed? Jazeker! Met I+R is alles goed. Huisje ingericht, katten gewend, werk in uitvoering.

Alleen nog steeds geen internet.

Een kniesoor die daar op let.

De gemiddelde serendips.eu-lezer luistert waarschijnlijk niet vaak naar RTL Lëtzebuerg. Van die paar lezers die dat weleens doen, lijkt mij de kans klein dat zij net als ik op dinsdagmorgen in de auto zaten en naar die zender luisterden. Ik kan dus mooi een fragmentje uit de radioquiz die ik hoorde, koppelen aan een door mij bedacht raadsel.

Het ging zo. De quizmaster had een Luxemburgse aan de lijn, die hij drie vragen stelde. Als ze die goed beantwoordde, won ze wat. Vraag een weet ik niet meer. Vraag twee was: naar welke Engelse stad is de meridiaan genoemd aan de hand waarvan wij de tijd berekenen. De dame dacht even na, en haar antwoord kwam al snel: Washington.

Mijn raadsel is nu als volgt. I+R gaan naar België verhuizen. In welke landen neemt daardoor het gemiddelde IQ toe of af.